Her Arabada Kriko Olur Mu?
Hayatımda o kadar çok kez kriko aradım ki… Kayseri’nin sert kışından yazın kavurucu sıcağına kadar, her mevsim bir yolculukta karşıma çıkmıştı o beklenmedik anlar. O anlar ki, bir kriko olmadan, birkaç saatliğine dünya başıma yıkılacak gibi hissediyorum. Yaşadığım her olayda, her kırılma noktasında, hayatta başıma gelenleri sorgularken bir krikonun eksikliği kadar basit ama bir o kadar da etkili olan bir şey olmadığını fark ettim.
25 Yaşımın İlk Kriko Macerası
Yazın başlarıydı, bir cuma akşamıydı. En yakın arkadaşım Baran’la birlikte bir yolculuğa çıkmıştık. Hava sıcak, gün batımına doğru yola koyulduk. Kayseri’nin dışına çıkmak, her zaman ne kadar küçük bir kasaba olursak olalım, insanın içinde bir tür özgürlük hissi uyandırıyor. Ama o özgürlük, her zaman masum olmayabiliyor.
Baran’la arabada müzik dinlerken, bir anda arabanın sağ ön lastiği patladı. O kadar ani oldu ki, bir an için ne olduğunu anlayamadım. Gösterge panelindeki ışıklar birer birer yanmaya başlamıştı. Kalbim hızla atmaya başladı, sanki dünyadaki tüm ağır yükler omuzlarıma çökmüş gibiydi. İkimizin de aklında tek bir soru vardı: “Kriko nerede?”
Arabada, yaşadığım ilk hayal kırıklığını hissettim. Tam o an, aslında arabamızda olması gereken bir şeyin eksik olduğunu fark ettim. Yola çıkarken her şey çok mükemmel, çok hesaplıydı. Ama kriko yoktu. Arabada kriko olmalıydı, değil mi? İnsanın otomobiline her türlü parça yerleştirdiği bir dünyada, sadece bir krikonun eksik olması, kalbimde büyük bir boşluk oluşturdu. Kendimi çok yalnız hissettim.
O An, Hayatımda Krikonun Ne Anlam Taşıdığı
Bir süre sonra, tam o anlarda, kalbimde tuhaf bir his başladı. Sanki hayatımın her adımında bir eksiklik vardı. Kriko olmadan bir araba seyahati yapmanın ne kadar zor olduğunu fark ettim. O kriko, sadece lastiği değiştirmek için değil, belki de her şeyi yerli yerine koyabilmek için gerekliydi. Bu düşünceler, her şeyi karmaşıklaştıran bir hal aldı.
Baran, sürekli aynı cümleyi kuruyordu: “Ben hemen birini ararım, merak etme.” Ama ben ona bakarken, içimde kaybolan bir şeyin eksikliğini daha fazla hissettim. Kriko aramakla geçen o dakikalar içinde, sadece yolculuk değil, içsel bir yolculuk yapıyordum. İnsan hayatı, tıpkı araba gibi; bazen bir parça eksik olsa da, doğru yerde durabilmek için başka şeylere de ihtiyacımız oluyordu. O eksik parça bazen basit bir kriko olur, bazen de içimizde kaybolmuş bir umut.
Bir Kriko Kadar Küçük Bir Parça ve Büyük Bir Ders
Sonra bir garip şey oldu. Bir adam durdu, arabasının bagajından bir kriko çıkarıp bize verdi. “Bir şeyler eksik olursa, hayatta kaybolmak kolay. Ama kaybolmamak, birbirimize yardım etmekle mümkün olur,” dedi ve gözlerimin içine bakarak arabasına bindi.
O anda şunu fark ettim: Hayat, kırılmalarla dolu. Kriko gibi basit bir şey, sadece bir şeyin doğru yerinde olmasını sağlar. Ama gerçek hayatta, kırıklar, eksiklikler ve kaybolmuşluklar arasında birbirimize tutunarak devam edebilmek, belki de en büyük öğrenilen derstir. O adamı bir daha hiç görmedim. Ama o kısa, anlam yüklü sohbet, hayatımda hiç unutmayacağım bir anı olarak kaldı.
Ve o an, kafamda büyük bir soru belirdi: “Her arabada kriko olmalı mı?”
Sonuçta Her Arabada Kriko Olur Mu?
Hayatımda hep bir kriko gibi olmam gerektiğini düşündüm. Hem kırılmak, hem de bir şekilde toparlanmak gerektiği zamanlar vardır. Bir araba, her ne kadar yolda gitse de, bir kriko eksik olduğunda, durmak zorunda kalır. Ama hayat öyle değil. Hayat, her eksikliğine rağmen devam eder. Kriko olmayan bir arabada bile yol alabilirsiniz, ama bir noktada, o küçük şeyin ne kadar önemli olduğunu kavrayabilirsiniz.
Bir kriko, hayattaki eksiklikleri kabul etmek, bazen başkalarına ihtiyaç duymak ve her an, her durumda yeniden başlamak için bir hatırlatmadır. Her arabada kriko olmayabilir, ama her insanın hayatında birbirini tamamlayan bir parça vardır. Hayatımızın patlayan lastikleri, bir şekilde yenilenmeli ve belki de bazen bir başkası, bir yabancı, o eksik krikoyu bize verebilir. Ve biz, o kırılmanın ortasında, yolumuza devam etmeyi öğreniriz.